Specyfika bukowińskiego pogranicza: historia kulturowego polilogu
Monografia była przygotowywana przez międzynarodowy zespół, w którego składzie są specjaliści w zakresie historii literatury, historii, językoznawstwa, antropologii, socjologii etc..
Książka składa się z trzech części. Pierwsza to – Bukowina – terytorium międzyetnicznego polilogu. Autorzy zwracają uwagę na to, że Bukowina jest unikalnym pograniczem. Często pogranicze jest utożsamiane z rubieżem, przedmurzem czy kresami, co świadczy o pewnej polityzacji i dominancie aspektów geograficznych. Autorzy podkreślają, że granicy polityczne to nie abstrakcyjne linie na mapie, to także brzemienne w skutki zmiany losów ludzkich. Miliony ludzi utraciło na zawsze ojczyznę, krainę dzieciństwa. Badacze uważnie przeglądają się aspektom kulturowym wspólnot mieszanych. Pogranicze kulturowe, z którym nierozerwalnie wiąże się pogranicze językowe, jest zjawiskiem spokrewnionym z multikulturalizmem, interkulturalizmem, heterogenicznością, polilogiem czy dialogiem kultur. S. Uliasz słusznie zaznacza, że jeśli na plan pierwszy awansują właśnie te kategorie w miejsce apologii granic, zmieni się cały system wartościowania i opisu kultury oraz kondycji człowieka. Kategoria pogranicza łagodzi zdecydowanie represyjność granicy, która ma funkcję rozdzielania i izolowania, strzeżenia nienaruszalności.
KOŁA MIŁOŚNIKÓW ZIEMI BUKOWIŃSKIEJ
W BERDIAŃSKU NA UKRAINIE POŁUDNIOWO - WSCHODNIEJ
PROWADZONA POD PATRONATEM POLSKIEGO KULTURALNO-OŚWIATOWEGO TOWARZYSTWA „ODRODZENIE”
Obecnie na tle globalizacji i procesów integracyjnych coraz większe znaczenie ma przywiązanie do konkretnych terytoriów, a nawet ich obrazów, nacechowanych uczuciowością i wrażeniami, będących swoistym nośnikiem pewnych wartości i sensów, mamy na myśli tak zwane małe czy prywatne ojczyzny. Te większe, ojczyzny ideologiczne, w społeczeństwie postkolonialnym wręcz totalitarnym często stają się pojęciem abstrakcyjnym. 
Doświadczenia historyczne mocno tkwią w świadomości wielu pokoleń i w ten czy inny sposób przekazywane są młodej generacji. Fakt utraty swojej ojczyzny, w szerszym znaczeniu tego pojęcia, wywołuje potrzebę identyfikacji z pewną wspólnotą, chociażby lokalną czy regionalną. Tendencja ta szczególnie uwidacznia się dziś na Ukrainie zadnieprzańskiej po rozpadzie Związku Radzieckiego. Większość mieszkańców tej części Ukrainy jest produktem tak zwanego tygla kulturowego, to znaczy terytorium o charakterystycznych intensywnych procesach adaptacji i integracji kulturowej, tak rzec amalgamacji, w większym stopniu asymilacji i akulturacji narodów, gdzie penetracja kulturowa i interferencja językowa, ze względu na otwartość nieukształtowanego systemu kulturowego, przyspieszają procesy tworzenia własnej specyficznej subkultury regionu. Zaznaczmy, że w warunkach gotującego się tygla kulturowego powstaje jakościowo nowy stop – sami swoi.
W krótkim czasie wytworzył się tu pewien typ społeczności i jej kultury. Przyspieszone procesy wzajemnego przenikania, nakładania się lub różnych form zderzenia kulturowego, tym bardziej w nieco sztucznych warunkach geopolitycznych, miały wpływ na kształtowanie określonego typu człowieka z właściwą mu świadomością.
Strona internetowa „Bukowina wieloetniczna” jest projektem Koła Miłośników Ziemi Bukowińskiej w Berdiańsku na Ukrainie i jest prowadzona pod patronatem Polskiego Kulturalno-Oświatowego Towarzystwa „Odrodzenie”. Celem projektu jest pokazanie Bukowiny jako mozaiki etnicznej i religijnej, która w wieku XIX przekształciła się w niepowtarzalną wspólnotę wieloetniczną, zwaną „Szwajcarią Wschodu” lub „Europą w miniaturze”.
Strona 1 Strona 2 Strona 3 Strona 4 
Polskiej Akademii Nauk
